
Katalanlar ve kendini Katalan hissedenler, FC Barcelona'nın olmadığı sporlarda kimi destekler, göz atalım;
Formula pilotu Alonso ve tenis oyuncusu Nadal'ı tutmak anlamsız, her ikisi de Real Madrid'in şampiyonluk kutlamalarına katılacak kadar Krallık yanlısıdır. Hele amcasına ihanet eden bir yeğen, nefret dolu gözlerle izlenir ancak. Tom Cruise & Katie Holmes filmlerinden de uzak durmak gerekir.
Federer'i, iyisiyle, sonra en iyisiyle ve yenilmeye başlamasıyla da sevdim, tutkunun tanımı bu biraz da. Sonrasında yeni yetenekler -Novak ve Ivanovic- çıktı onları da desteklemeye başladım farklı sebeplerden ötürü. Barça'nın çok kötü olduğu dönemler de yaşandı, Real Madrid'in Galacticos döneminde 3-5 Katalanımsı, yurt tv'lerinde acı sonuçlar da gördük ya da geçtiğimiz yıl kaybedilen bir şampiyonluktan sonra Ali Sami Yen'e Puyol formasıyla da gittim, bırakmadık çocukluktan süregelen Barça tutkusunu, önemli olan da bu kanımca.
Katalanların Milli Takım tutma gereksinimleri olmaz, Barcelona yeterlidir zaten. Ben Türk Milli Takımı'nı bile tutmuyorum misal, milliyetçi davranmamı gerektirecek bir durum göremiyorum, her dönem sempati beslenen farklı takımlar olabiliyor, Kamerun, Arjantin, Fransa gibi.
Schumacher ve Ferrari, F1'de Katalanların tercihidir. Hamilton ve Alonso sevilemez, geçen sezon nasıl şampiyon olduğu -Madrid gibi- belli bir adamdır Nicole'un sevgilisinin, bir de Nicole mevzusu var tabii.
NBA'de beat L.A. diye haykırır Katalanlar, Celtics ya da Pistons onların desteğini alır çoğu zaman. Bad Boys tadındaki isyan ve sertliğin takımları vazgeçilmezdir. Bu aralar, bunu yakalayan Denver Nuggets'tan esirgenmez ilgi.
Bize, bu coğrafyaya hiç benzemeyen ülkelerin sporcularını, takımlarını tutmak da bir o kadar anlamsız gelir. İngilizlerin futbol kültürü ya da soğuk ülkelerin pilotlarının uzaktan yakında ilgisi yoktur bizimle, Akdeniz ülkeleri benzerlik içerirler, İtalya, İspanya'daki gol sevinçleri, maçı yaşayış şekilleri, algılayışları, futbol kültürleri -mafya, siyaset, taraftar yapıları- gibi. Liverpool'a sevdalanmayı anlayabiliyorum bazı endüstriyel olmayan sebeplerden ötürü ama ManUtd, Chelsea, McLaren gibi tercihler tutarsızlık yaratır her zaman. Tutarlı olmak şart mı, elbette değil.
13 Mayıs 2009
A. Eren Loğoğlu
13 Mayıs 2009
Katalanlar Kimi Destekler?
Dostluk Maçı

Fenerbahçe resmi sitesinde maç duyurusu Fenerbahçe - Galatasaray şeklinde, 19 Mayıs tarihinde düşünülen maç için.
Haftasonu, bir sürü maçı aynı anda canlı yayınladı Digitürk, doğal olarak şampiyonluğu ilgilendiren 2 maç 77. kanal Lig TV, 78. kanal Spormax'te yayınlandı. Hatta Sivas puan olarak önde olduğu için, Beşiktaş'ın da önünde yer alıp ana kanaldan yayınlanma şansını elde etti.
Diğer maçlarda ise ilginç! bir sıralama vardı, doğal olmayan. Sivas 77, BJK 78 ise, 201 Trabzon, 202 Galatasaray, 203 Fenerbahçe olmalıydı, puan tablosuna göre. Medyanın, sebebi belli olmayan, kendilerinin bile açıklayamadığı bir seçimi olarak 201 ile 203 yer değiştirdi, çünkü Fenerbahçe her zaman Galatasaray'dan önde gelmeliydi. Bu mantık Fenerbahçe'yi bilinçli olarak destekleyen her bireyde aynıdır, değişmez, eziklik belirtisidir. Bizim çocukların NTVSpor'daki programında bile aynı rezalet yaşandı, hatırlayalım.
Bunların yanında 2005 Türkiye Kupası Finali'nde yaptıkları gibi, ana yayın kamerasının görüş açısında olan Kapalı ve Yeni Açık kısımlarını istemiş Fenerbahçe Yönetimi, tribün olarak. Çok uyanıklar, çok.
Ha, bunlar önemli olaylar mı değil elbette. Yine de oyunu kuralına göre oynayacaksın, yoksa kaybetmeye mahkum edilirsin. Onlar bunu dayatıyorsa, Saraçoğlu yerine Kadıköy demeye sevk ediyorsa, vb. pek çok konuda benzer davranış sergiliyorsa, siz de karşılık vermelisiniz.
Dostluk maçı oynanmasına karşıyım, canıma kastedilen, seramik fırlatılan, coplanan, biber gazı sıkılan bir stadda, canıma, sevdalıma, Galatasaray'ıma destek olmamı, canımla ödememi isteyen bir zihniyetin karşısında olurum.
Galatasaray Yönetimi, Fenerbahçe'ye karşı yıllardır yanlış ata oynayarak zaman kaybediyor. Antitez olduğumuzu göstermeleri gerekiyor artık. Fenerbahçe Ülker ise, Galatasaray Eti olsun, Fenerbahçe Acıbadem ise, Galatasaray Medicana olsun, Fenerbahçe Avea ise, Galatasaray Turkcell olsun, bu kadar zor mu yahu, onların bize daha az gelir sağlamasını engelleyin işte. İsmin önde yazılmasıyla, aynı mantık çerçevesinden bakıyorlar olaya. Fenerbahçe havuzdan çıkmak istiyorsa siz havuzun içinde olun, Kulüpler Birliği'nde başkansa Aziz Yıldırım, katılmayın, Özhan Canaydın döneminde, 2. başkanı gönderdiğini, unutmayın. Federasyonlara Galatasaraylı başkan seçtirip, bu maskeyi de kullanarak, Fenerbahçe'ye her türlü imkanı sağlamasına göz yummayın, her seçimde karşısında olun, bu yapının. Uzar gider bu liste.
Dostluk maçı mı yapılacak, bu antitez mücadelesine başlangıç olarak bu çok basit isim olayından başlayın. Dayatın, eğer dostluk maçı istiyorsanız Galatasaray adı önce yazılacak ve Kapalı + Yeni Açık Galatasaray'ın diye, bakalım ne diyecek karşı yaka.
Birçok defa ezeli rakibin adını yazmak zorunda kaldım, okunmak zorunda bıraktım, adetim değildir, haz da almadım, özür diliyorum.
13 Mayıs 2009
A. Eren Loğoğlu
10 Mayıs 2009
Denver Nuggets, Yola Devam
Celtics - Magic serisi 7 maça uzar gibi duruyor. Celtics eğer bu turu da geçerse, Cavs karşısında 7 maçlık bir onur mücadelesine girişebilir mi, bunu zaman ve Garnett'in iyileşme süreci gösterecek. Bir şampiyonun yüreğini asla hafife almamak gerekir. Yine de Doğu Finali'ni Cavs'in kazanması daha olası.
Batı Finali de LA Lakers - Nuggets gibi gözüküyor. Tarihi bir seri bekliyorum, 7 maça uzayabilir. Lakers daha yakın ama Billups'ın oynadığı bir takım, beklenmediği halde bir kez daha alt ederse Lakers'ı, pek şaşırmam.
Bir de Kobe, MJ'in bir Play Off maçında en çok sayı -63- rekorunu ne zaman kıracak, merak ediyorum.
Billups'ın takımı Denver ve Ben'in takımı Cleveland, tahmin ettiğim üzere rahat ilerliyorlar Konferans Finali için. 2 eski Detroit'li, Mr. Big Shot ve Big Ben, efsane Pistons'ın eskiyen dominasyonunun son temsilcileri olarak, yollarına devam ediyorlar. NBA Finali'ne kadar devam, Chuck Daly aşkına.
Pistons'dan rol çalsalar da, Nuggets'in Bad Boys havası ilgi çekici. Başta Billups, Kenyon, JR Smith, Andersen, Nene, Jones, Carter gibi oyuncularının hal ve hareketleri, az biraz 80'leri andırıyor. Carmelo da Isiah, Dumars modunda, Play Off Clutch Time oynamayı başarması kariyeri açısından önemli, bu konuda Wade ve James'i yakalama şansı olmasa da.
10 Mayıs 2009
A. Eren Loğoğlu
09 Mayıs 2009
Chuck Daly'e Elveda

Chuck Daly vefat etmiş.
Çok severdim kendisini, Detroit Pistons'lı olma sebeplerimdendi.
Dumars, Isiah, Salley, Laimbeer, Rodman, Johnson, Aguirre, Edwards yani Bad Boys, bizim yüreği güzel, oyunu sert çocuklar öksüz kalmış, Chuck babayı toprak almış.
92 Barselon'da, MJ, Bird, Magic, Barkley, Pippen, Malone, Stockton, Robinson, Ewing'li kadronun yani Rüya Takım'ın başında, oyunu sevmemize aracı olmuştu.
Çok üzüldüm, ne demeli şimdi.
9 Mayıs 2009
A. Eren Loğoğlu
Bernd Schuster'in Galatasaray'ı

Melih abinin blogunda verdiği "Schuster Galatasaray'da" haberine eklediğim yorumu, bloga da koyuyorum;
Melih abinin yazısı; http://gayin-sin.net/2009/05/08/futbol-galatasaray-2009-2010/
Schuster’in istekleri ve oynatmak istediği 4-2-3-1, gidecek ve gelmesi olası oyuncuları anlamamıza yardımcı olur sanırım. Kaleci, sol bek, stoper, orta göbek, sağ kanat, santrafor aranıyorsa; De Sanctis, Volkan, stoper bölgesine takviye, Linderoth, Kewell, Nonda ilk listeye girenler oluyor. 4 yabancı söylemini bu denklem sağlıyor ancak Kewell / Lincoln değişikliği olabilir. Bu sezonki performanslara da bakılarak ve 4-2-3-1 devamlılığında Lincoln’un kalması daha akılcı duruyor, Kewell’ın fizik gücünün ve verimliliğinin bundan ileri gitmeyeceğini düşünerek. Listeye eklenecek diğer 6 oyuncu; Hasan, Ümit Karan, Sabri’nin biletleri hazır, geriye 3 oyuncu kalıyor, Aydın, Orkun, Mehmet Güven, Ferdi, Yaser’den 3′ü mantıklı duruyor.
Schuster’in Skibbe’nin 4-2-3-1′inden farklılıkları olacak, Getafe’den hatırladığımız üzere. Chelsea’yi izledik hep beraber, fizik gücüyle bir takımın dünyanın en iyisi Barça'ya karşı 179 dakika taktiksel olarak tura yakın taraf olabileceğini gösterdi. 2. yarı başlayan fiziksel düşüş hala devam ediyor bizim takımda ve akıl almaz boyutlara ulaştı artık, bunu düzeltecektir Schuster. Geçtiğimiz sezonun başından beri akıl futbolunun yanına Galatasaray’a uygun, Türk oyunculardan da verim almanızı sağlayan kaos futbolunun eklenmesi gerektiği belirtildi, Schuster bu anlamda doğru bir tercih. Bunun yanında 2005 yılından beri yükselişte olan bir kariyeri, oyunculuğundan gelen bir karizması da var. Yakın dönemde başarılı olması önemli bir veri, iyi değerlendirilmeli, çünkü futbol artık çok kısa aralıklarla değişim gösteriyor, Schuster’in yeni döneme uyum sağladığı Getafe ve Madrid örneklerinden anlaşılıyor.
Yalnız 4-2-3-1 oynatmasını beklediğimiz Schuster’in ilginç istekleri var, bunlardan ilki santrafor, muhtemelen yerli ve yedek olabilecek bir oyuncu olmalı, Mehmet Yıldız, özellikle Türkiye Ligi için uygun olabilir, sezon ortasında gelmek üzereydi zaten. Eğer eksilen yabancı kontenjanı buradan doldurulacaksa, o zaman 4-2-2-2 ya da 4-4-2 gibi bir varyasyon görürüz ki, bu tamamen farklı bir yönelim olur.
Orta göbeğe, Ayhan, Topal, Barış’ın da varlığı düşünülerek, yine savunma özelliği daha belirgin olan -Ernst gibi- bir La Liga patentli genç oyuncu düşünülüyor sanırım, iyi bir tercih olabilir, Javi Martinez örneğin.
Kaleci olarak Leo Franco düşünülüyor, De Sanctis’den farkı olmaz, çok iyi ve çok kötü olduğu günler çok olur, istikrar sağlayamaz kanımca, kaleden çıkışlarda biraz daha dengeli Sanctis’e göre. Yerel ligde az gol yiyip Avrupa’da daha çok gol yememize sebep olabilir.
Yedek bir sol bek şart, ilginç olan sağ bek istenmemesi. Uğur var, Serkan yetersiz gözüktü, Sabri de giderse, bu bölge yine sıkıntı doğurur, Sabri kalabilir belki de.
3 yabancı hakkı, kaleci, stoper, orta saha için kullanılırsa geriye 3′lünün sağı kalıyor. Bu da Kewell’ın gitmesi demek, müthiş bir adam, profesyonel, sembol belki de ancak performansı bundan öte olmayacak ki bu işleyen bir takıma sekte vurur. Acaba Arda eksenli takım söylemiyle Arda’yı 3′lünün ortasına, Kewell’ı sola, Lincoln’ü de göndermeyi düşünüyor olabilir mi yönetim, eğer düşünce buysa ya da Schuster’in istediği, yanlış olur. Lincoln’u karakter olarak zayıf görmeme ve 2 sezonda istikrar yakalayamamasına rağmen, zaman zaman oynadığı maçlarla ve ilk geldiği halini de hatırlayarak, Schuster’ın ondan daha çok yararlanabileceğine inanmak istiyorum. Rosicky seslerini duyar gibiyim 3′lünün sağı için. Arsenal, Barcelona gibi takımlar incelenirse, 3′lünün sağı / solu forvet özelliklerine sahip ise, solu / sağı orta saha özelliklerine sahip oluyor. Henry - Messi, Arshavin - Nasri, Walcott - Nasri gibi. Böylelikle orta sahaya yardım ve hücumda çoğalma anlamında iyi bir denge yakalanıyor, her ikisi de forvet ya da orta saha özelliklerine sahip oyuncu sıkıntı oluşturabilir, Rosicky’e bu yönden de bakmak gerekli.
Savunmanın merkezine takviye düşünülmesi de doğru, Servet ve Emre G’den birinin yanına topu oyuna sokabilen klişesini artık ağzımızdan düşürmesini istediğimiz bir yabancı oyuncu alınacaktır, Marquez ütopyası.
İskelete bakınca; Uğur, Servet, Emre G, Balta, Barış, Topal, Ayhan, Lincoln, Arda, Baros şeklinde 10 kişilik bir yapı gözüküyor, gayet sağlıklı olan. ayrıca Alparslan, Semih Kaya, Emre Aşık, Serkan Çalık var, 4 yabancı eklenecek, 2 kaleci, 2 yerli transfer -sol bek ve santrafor-, başarılı performansıyla Özgürcan, altyapıdan yükselmesi muhtemel Emre Çolak, Serdar Eyilik, Cem Sultan ile 26-27 kişilik bir kadroya erişilmesi mümkün. Aydın, şansını iyi kullanamadı ama kiralık sistemi gerçekten işe yarıyor, onda da denenebilir.
Kayserispor’un sezon sonu iyi gözlenmeli, Topuz ekseninde bir yenilenmeye gidebilirler, yine Ankaraspor’da da birleşme konusu var, Özer Hurmacı düşünülünebilir. Sağ bek bölgesine transfer gerekiyor aslında, Hakan Balta’nın hücuma az katılan yönünü dengeleyecek bir sağ bek, akışkan oyuna daha uygun, Uğur kendini geliştirir mi bu konuda, bekleyip göreceğiz, Bayern Hamit’i bıraksa güzel olur ama sanmam.
Bir de Liverpool ve Chelsea’nin antreman programları incelenmeli, kondüsyon ekipleriyle bilgi alışverişinde bulunulmalıdır. Yaptıkları tempo, fizik güç, 95. dakikada bile basabilen bir Kuyt, Benayoun, Torres ya da kas yapısı olarak gelişmiş robot görünümlü Lampard, Ballack, Alex gibi hem yetenekli hem de mücadeleden kaçmayan oyuncular istiyorsak, bu konuya da el atmalıyız, özellikle altyapı için.
Adnan Sezgin’e de teşekkür edilmeli.
9 Mayıs 2009
A. Eren Loğoğlu
07 Mayıs 2009
Finaldeyiz!

Hepimiz Katalan -Puyol- olduğumuza göre, bu başlık anlamsız olmasa gerek.
Babamın elektronik merakı sebebiyle çocukluğum TVE ve RAI paket yayınlarından maç izlemekle geçti ve Katalanlaşma süreci o dönemde başladı. Şöyle bir tezim var bu takım tutma konusunda, 1990 - 1995 arası futbola sevdalanan yürekler, haliyle dönemin en iyi 2 takımından biri olan AC Milan ya da FC Barcelona'ya sempati duyuyor, şu an 22-27 yaş aralığında olanlar. Bir de 1985 - 1990 arası oyuna aşık olanlar var ki, onlar Real Madrid yanlıları, şu an 27 - 32 yaş aralığında olanlar. Skala biraz daha genişletilebilir tabi. Olay takımların dominasyonlarına denk gelme meselesi daha çok. Sonrası ise bilinçlenme ile ilgili. Futbolun sadece sahada olanla kısıtlanamadığı anlaşıldığında Real Madrid'i tutmayı bünye kaldırmaz, FC Barcelona'ya ise bağlanır, sımsıkı sarılır, azılı bir Katalan olur çıkarsınız benim gibi, tarih bunu gerektirir.
1992 yılında FCB, o zamanki adı European Cup olan şimdinin Şampiyonlar Ligi'ni kazanmıştı, Koeman'ın uzatmalarda attığı golle. O gün Guardiola 10 numara ile sahadaydı, dün ise Teknik Direktör olarak saha kenarında. Barcelona'nın futbol kapitalizminin çarklarına çomak sokmasının en güzel örneğidir bu durum. Altyapıdan bir çok oyuncunun da A takımda yer alması bir başka geleneklerine bağlı olma getirisidir. Formasına reklam almaması, aldığında ise bunu bağışa dönüştürmesi bambaşka bir endüstriyel futbol bakışının da olabileceğinin temsilciliğidir. Bunların yanında dönemin en iyi oyuncuları hep Barcelona'yı tercih eder, tarihinin ve sağladığı aidiyetin de etkisiyle. Cruyff, Maradona, Romario, Ronaldo, Rivaldo, Ronaldinho ve Messi, son 30 yılın tartışmasız en büyük oyuncularıdır. Bu noktaya kadar anlattıklarım dışında kalan, Camp Nou'un görkemli yapısı, kulüp yapısı, sanatın şehri olması, renkleri ve forması, Katalan Milli Takımı durumu, faşizmin karşısında yer alan tarihi konumu, futbol oynayış şekli, oyuna kattığı estetik gibi pek çok farklı olay Barça'yı sevme nedenlerinin başında gelir.
Dün tüm bunların ekseninde ya da değil, kaleyi bulan şut olmadığında, FCB taktiksel olarak kilitlendiğinde dahi, çocukluğundan süregelen Barça sevgisi olmayanların bile gol atmasını istediği bir takıma dönüşüvermişti Barselon. Katalan olmuştu kitleler. La Liga'da 100 gol atmış, ezeli rakibini paramparça etmiş, Bayern ve Lyon'u da paçavraya çevirmiş olması, gelmiş geçmiş ve belki de gelecek en güzel oyun oynayıcısı olarak hak edilen bir Şampiyonlar Ligi Finali'nde yer almaları isteniyordu. Guardiola'nın gol sevincindeki haline benzer durumlar yaşattı insanlara, pek çok farklı coğrafyada.
Guus Hiddink, tecrübesiz Pep karşısında taktiksel olarak çok başarılı olmuştur, bu yadsınamaz bir gerçek. Hakemler, taraf olmamakla birlikte, çok kötü 2 maç yönetmişlerdir. Londra'daki maçta herkesin aynı düşüncede birleştiği net bir penaltıyı es geçmiş ve hatalı bir kırmızı kart çıkarmıştır. Bunun yanında Chelsea'nın faulle karışık sert müdahalelerine karşı da çok toleranslı davranmıştır her 2 maçın hakemi de.
Ayrıca ilginç detaylar da var. 180 dakika kapanıp, son saniyede gol yemenin psikolojisiyle oluşan cinnet haliyle kameralara anlamsız hareketler yapan Drogba geliyor aklıma. Pek çok kişinin gözünden kaçan bir başka olay, maçın sonlarını, muhtemelen aynı cinnet haliyle taraftarlar tarafından sallanan bir kameradan izlememizdi. Kendimi bir an Kadıköy'de hissettim. 89. dakikada Guardiola'nın sitem ya da tebrik dolu Hiddink'e sarılması bir başka unutulmaz enstantaneydi. Pep'in tecrübesizliğini ve heyecanını ortaya çıkaran maç sonu anları ise, uzun yıllar gözümün önünden gitmeyecek. Lampard'ın korneri esnasında 2 oyuncu değiştirmeyi düşünerek, 9 kişi oynayan takımını ceza sahasında 2 kişi daha eksiltmesi, affedilmez bir hata olabilirdi. O sırada Cech'in de ceza sahasında olmasıyla, eşleşme 7'ye 11 şeklindeydi.
Barcelona'nın ritmini bulamamasının -Chelsea'nin oyun anlayışından bağımsız- en önemli sebebi Keita ve Busquets'in oynamasıydı. İleri çıkışları olmayan ve pas hatası yapabilen bu 2 oyuncu, Xavi, Toure, Iniesta 3'lü yapısının etkenliğini gösteremedi. Henry'nin de olmayışı diğer yarı sahada yaratıcılık anlamında ciddi bir zaaf meydana getirdi. Pep'in artıları da vardı. Pek çok kişinin aksine Toure'nin savunma merkezinde oynamasını katma değer olarak görüyorum. Toure maçın 2-0 olmamasını sağlayan bütün hamleleri yaptı savunmada. Drogba'yla girdiği fizik mücadeleler, o bölgede oynatılmasının ne kadar doğru olduğunu gösteriyordu, Caceres'in olduğu bir savunma Drogba karşısında yetersiz kalacaktı muhtemelen. Bir başka teknik adam artısı ise, takımını bu noktaya kadar getiren oyuna maçın son anına kadar güvenmesiydi, bu konuda ödün vermedi ve anlamsız oyuncu değişikliklerine gitmedi. Pique'nin bir ara hücum bölgesinde pivot santrafora dönüşme isteğinin, muhtemelen Pep dışında gelişen, bir kaç dakikalık bir Katalan heyecanından öte taktiksel bir anlamı da yoktu.
Gelelim Guus'a. Şanslıydı bir kere, mucize bir ilk golle, her şey istediği şekle büründü. Oyuncularında oluşturduğu konsantrasyon ise olağanüstüydü. Lampard, Essien, Ballack'ın gözlerinden alev çıkacak gibiydi her an. İlk maçın özel hamlesi Bosingwa'dan vazgeçmiş ancak bunun yerine Malouda'nın o bölgede çok yer almasını istemişti. Oyunun gelişiminin de etkisiyle Chelsea çoğu kez 5 oyuncuyla dizildi savunmada, Bosingwa, Alex, Terry, Cole, Malouda şeklinde. Önlerindeki 3'lü, aşırı motive Lampard, Essien, Ballack, sağda Anelka, ileri uçta Drogba, solda yine gidip gelen bir Malouda. 12 kişi gibiydiler. Messi ilk yarı Alves'le o sağ kulvardan delmeyi başaramayınca, 2. yarı daha orta bölgeye doğru çekildi, top alıp dripling yaparım maksadıyla, Malouda da rahatladı biraz bu süreçte. Chelsea'nin bu hem savunmayı, hem orta sahayı 5'leyen ve alanını çok iyi parselleyen oyun yapısı, dikine pas akışını sekteye uğrattı, üçgenleri bozdu, ara pası kavramını tamamen ortadan kaldırdı. Bu yapıya ek olarak bir de Drogba gibi sırtında stoper taşıyabilecek kadar kuvvet yüklü bir oyuncuyla topu gerektiğinde ileride tutmayı da başardı. İlk maçta buna benzer yapıyı 40 metrede uygularken, bu maçta insanüstü gayret ve aşırı konsantrasyonla 60-70 metreye kadar yayıldılar.
Şöyle;
Bosingwa---Alex---Terry----Cole
Ballack-Lampard--Essien-Malouda
-----Anelka--------------------
------------Drogba-------------
Yetmedi, futbolun Tanrıları, Katalanlar, Katalanlaşma sürecine girenler, oyunu sevenler ve Iniesta, bu kusursuz Chelsea yapısının istediğini almasına izin vermedi. Kaleyi bulmayan 13 şutun ardından, kaleyi bulan ilk şutun gol olması, kusursuz olsa da Chelsea'ye ve Yarı Final'e yakışmayan, güzel futbol izlemek isteyenleri üzen bu anlayışa kesilen cezaydı. Guus'a hak veriyorum güzel futbol izletmek adına kimse elenmek istemez, doğru olanı yapmasaydı, Madrid'dekine benzer bir skor olabilirdi, en açık örneği Liverpool maçıydı keza.
27 Mayıs'ta Henry oynarsa FCB öndeki ve arkadaki 3'lüsünü ideale yakın şekle getirir. Sir Alex Ferguson, Arsenal maçında başarılı olan Rooney, Ronaldo, Park 3'lüsü önde Fletcher, Carrick, Anderson 3'lüsü arkasında şeklinde oynatabilir Guus'dan da esinlenerek. Tabi cezalı Fletcher yerine Scholes oynar eğer bu yapıya devam ederse.
Şöyle;
O'Shea---Ferdinand---Vidic---Evra
----Fletcher---Carrick---Anderson-
------Park------------Rooney-----
---------------Ronaldo------------
Manchester United'in sezon başından beri oluşturduğu yapıda ise, Ronaldo Park'ın yerinde, Berbatov da Ronaldo'nun yerinde oynuyor. Tevez ve Giggs sürprizlerinin olacağını sanmıyorum, daha çok Premier Lig'deki görevleri gibi ateşleyici olması amacıyla 2. yarı oyuna dahil edileceklerdir.
Barça'nın ritimsel oyununu oynamaması için Chelsea benzeri bir orta saha yapısı çok önemli. Fizik gücü çok yüksek, tempolu, baskı yapabilen, sert oynayabilen, hamlelerinde çevik davranan 4 oyuncu vardı Chelsea'de. ManUtd'de ise Scholes, Park, Carrick, Anderson, Hargreaves, Giggs arasında seçimde bulunacak Ferguson. Carrick dışında hiçbir oyuncu fizik güç olarak Chelsea'li oyuncular kadar Barça ritmini bozabilecek düzeyde değil. Mücadele gücü yüksek Anderson ve Park, Carrick'e yardımcı olabilir bu anlamda, bu yeterli olur mu, sanmıyorum.
ManUtd'nin başarısının altında yatan 3 temel sebep var, ilki savunma oyuncularının kalitesi ve uyumu, buna kalecileri dahil. 2. ise Rooney, Ronaldo ikilisinin özel becerileri ve süreklilikleri. Bir de pek çok başarılı takımın aksine Liverpool ile birlikte çok iyi uzun top oynayarak, orta sahayı hızlı geçmeleri. İlginç olan, Barça'nın ritmik oyun sistemini bozmada önemli olanın rakip savunmacılardan ziyade, savunmanın önünde oynayan orta saha oyuncularının ve beklerin performansına bağlı olması. Rio ve Vidic'in bölgesine gelene kadar zaten golü yaratmış oluyor Xavi ve Iniesta, önde onların ceza sahasına girişlerinin kesilmesi gerek Londra'da olduğu gibi ya da Messi ve Henry kanallarının Bosingwa ve Cole, Malouda gibi oyuncularla kesilmesi. Barça için maçı kolaylaştıracak olan ceza sahasına daha çok girme şansı olacak Chelsea maçına göre ama o bölgede daha sert karşılanacak, bu da çoğu zaman geç kalınmış ya da cezalandırılmış hamle demek. ManUtd dünyanın en iyi geri dörtlüsüne sahip olmasına rağmen bu Barça'nın oyun anlayışını bozmayacak, gol atmasını zorlaştıracak sadece, kaleyi bulan şut sayısı artacak, ceza sahasının içine daha çok girecektir Barça ki bu da kanımca maçı kazanması anlamına gelir.
Eğer Berbatov'suz bir kadroyla oynarsa Ferguson, Toure öne kaydırılır ve Barça, öndeki ideal 3-3'lüsüne kavuşur, Henry de düzelirse, bu maçın kağıt üzerinde bitmesi anlamına gelir. Solda Rooney, sağda Ronaldo yerine Park olması yani Berbatov'suz düzen, Barça'nın işini daha da kolaylaştırıyor. Sol Sylvinho, sağ Cacares, merkez Puyol ve Pique'den oluşma şansını yakalıyor böylelikle. Bunun sebebine gelince, Park'ın karşısında Puyol'u oynatmaktansa Caceres'i oraya alıp Puyol'u Ronaldo-Rooney işbirliği arasına daldırmak çok daha mantıklı olacaktır. Maçın ilk 11'leri belli olduğu an, belki sahaya çıkma anına göre, rakibin zaaflarından faydalanma uğruna, saha dizilişlerinin değişebileceği kadar ilginç bir maç bizi bekliyor.
Şöyle;
Caceres---Pique---Puyol---Sylvinho
---------------Toure--------------
-------Xavi-----------Iniesta------
--Messi------------------Henry----
---------------Eto'o---------------
2004'de oluşturulan Ronaldinho'lu yapının, Ronaldinho eksenli zayıflamasından sonra, Messi'ye bağlı bu yapının da kaç yıl görebileceği, aklımızı kurcalayan en geleceğe dönük soru olacaktır.
27 Mayıs, Katalan Bayramı olsun. Puyol'un ellerinde arşa yükselen kupa, Katalan bayrağıyla sahada atılan tur, Pep'in gülümseyişi, görür gibiyim, az kaldı.
7 Mayıs 2009
A. Eren Loğoğlu
04 Mayıs 2009
Katalan Zaferi
En Barça'nın neden bir kulüpten daha öte olduğunu, bu durumu tarihsel süreçte halkın kendisine verdiğini, Franco'nun Real Madrid'i nasıl kullandığını, Katalanların dikta rejimine isyanını ve dillerini Camp Nou'da haykırdıklarını, İspanya Milli Marşı'nın ıslıklandığını, bu sebeple Barça'ya ceza verildiğini, Franco'nun Barça'nın kurucusu Gamper'i öldürttüğünü, Barça'nın Madrid merkeziyetçiliğine karşı milli bütünlüğü temsil eden bir sembol haline dönüştüğünü, formasının bayrak yapıldığını, İspanya İç savaşı'nı, Katalanların, komünistler, anarşistler vb. gruplarda insanların desteğiyle faşizme karşı olan direnişini, no pasaran'ı, Lorca'nın, Nazım Hikmet'in şiirlerinde anlattığı faşizme karşı yapılan bu direniş destanını, Picasso, Miro, Salvador Dali'nin Barça'nın resim yarışmalarına katılmalarının bilinçsiz bir tercih olmadığını, Franco'nun ölümüyle gelen demokrasiye Barça'nın, Johan'ın manevi katkısını öğrenenler, en Barcelonisma, Antimadridista, més que un club üyeleri : Eray Sözen, Atahan Altınordu, Uğur Uğurlu + Semih Güney
I
Camp Nou'dan geriye kalan bu sözlerdi, dilimle yüreğim arasına sıkışmaktan kurtulmuş olarak özgürce semada yankılanan. Figo ve hak ettiler sanrısına kapılan türevleri ihanet etse de, Lineker'in neferi olduğu Katalan Ordusu Madrid kapısına dayanmıştı.
Şöyle anlatıyordu şair;
Ne maveradan ses duymak,
ne satırların nescine koymak o "anlaşılmayan şeyi",
ne bir kuyumcu merakıyla işlemek kafiyeyi,
ne güzel laf, ne derin kelam...
Çok şükür
hepsinin
hepsinin üstündeyim bu akşam.
Bu akşam
bir sokak şarkıcısıyım hünersiz bir sesim var;
sana,
senin işitemeyeceğin bir şarkıyı söyleyen bir ses.
Karanlıkta kar yağıyor,
sen Madrid kapısındasın.
Karşında en güzel şeylerimizi
ümidi, hasreti, hürriyeti
ve çocukları öldüren bir ordu.
Anlaşılmayan şeyi "més que un club" söylemini, Santiago Bernabeu'de işitilmeyen "El Cant del Barça" şarkısını ve Franco'nun ordusunu ne de güzel sunuyor dizeler.
Onlar, futbolu Lorca ya da Alex Susanna şiiri gibi oynayanlar, ritimsel, paylaşımcı, isyankar, sanatsal bir algıyla tekdüzeliğinden sıyrılıp düzenin farkı yaratanlar, Onlar, Madrid kapısındaydı o gece. Johan'ın öğrencisi Pep'in saha dışı, Katalan Bayrağı'nı kaptanlık bandında taşıyan ve golü attığında Barselon sokaklarından kopup gelen 18 yaşında gözü yaşlı genç coşkusuyla sarı kırmızı bayrağı, binlerce Krallık yanlısına sallayan, ismini kulübün kurucularından birinden alan Kaptan Puyol'un, Saforcada'nın saha içi önderliğinde çıkıyorlardı savaş alanına. Katalan çocukları Pique, Xavi, Iniesta, Victor da arkasında dizilmişlerdi komutanlarının. Arjantin'den, Brezilya'dan, Venezuella'dan, Bolivya'dan, Küba'dan gelen çocuklar da vardı içlerinde, Afrika'dan katılanlar da, Fransız futbol devrimcileri de.
II
4-3-3 şeklinde, alanını savunarak, koşar adım ve bir bütün halinde atağa çıkarak, kanatlara doğru yayılarak, sürekli pas yapıp, topu ve kendilerini dolaştırarak sunuyorlardı bu güzel oyunu.
Rakibin kaleyi bulan ilk topu gol olmasına rağmen, oyundan düşmüyorlar ve doğru bildiklerini yapmaya devam ediyorlardı. Messi'den Henry'e, Xavi'den Puyol'a ve Messi'ye uzanan bir sekansla 1-3 öne geçiverdiler. Rakip adına maçın en iyi oyuncusu, 6 gol yemesine rağmen bir o kadar da kurtaran Iker'di. Messi'nin ilk golünden sonra Iker'in yüz ifadesi ve ağız hareketi, gecenin nereye gittiğine dair ufak bir ayrıntıydı sadece. Keza Gago'nun yediği bir çalım sonrası kolunu sallaması da benzerlik içeriyordu. Acziyet doruk noktasına ulaşıyordu tarihin kötü anılar biriktirdiği bu stadda. Gün, karanlıkların üzerine doğan güneşin, yeniden ve sere serpe uzandığı yerden kalkarak doğrulan Katalan Takımı'yla birlikte ışıldadığı gündü. Sezonun ilk yarısındaki maçta, oyun kuralları dışına çıkan rakiplerinden dolayı güneşli, güzel günleri evlerindeki Katalan çocukları tam anlamıyla yaşayamamıştı.
2. yarı olmayan bir faul sonrası kazanılan gol ile umutları yeşeren Madrid'e Xavi'den Henry'e, Messi'ye uzanan bir başka sekansla karşılık verdi Katalanlar, durum 2-5'ti. Gol sonrası Madrid yanlılarına formayı gösteren, gol yerine Barça diye haykıran çocuklar bir başka şeyi, anlaşılmayanı, bir kulüpten daha öte olmayı anımsatıyorlardı. Madrid'e gol atma geleneğinin öncüsü Eto'o'nun Pique'ye pasıyla gece taçlanıyordu. 2-6.
L i o n e l isimli Ernesto diyarından gelenden bahsetmeli bir de. Thom Yorke'un Everything in It's Right Place'i piyanoda çalarken aldığı ve verdiği haz gibi olağanüstü, Radiohead şarkıları gibi deneysel ve erişilmez, maden işçileri gibi korkusuz, eski bir Barça'lı, gelmiş geçmiş en büyük oyuncu Diego kadar yetenekli, futbolun son sanatçısı M e s s i. Topu ayağına her aldığında, yaşanan o heyecan, büyüleyici an, umut püskürten ayaklar, duyulan saygı, hissedilen sevgi, forma altında mesaj. Kızılırmak gibi akıyor rakibin kalesine doğru, topu ayağına yapıştırıp. Yorum yetersiz kalıyor 10'un adı geçince. Nice zamanlar var önünde, karanlık yahut aydınlık ama Katalan formasıyla geçecek.
Yapıyla bütünleşen futbol karakteriyle, doruk noktasındaydı Henry o gece. Xavi'den, Iniesta'dan, futbolu şiirselleştiren o güzel çocuklardan bahsetmemek olmaz. Gol pasları, baskı, topu kaybetmeden oyunu genişletme, oynama arzusu, keyif alma ve verme, o ne doyumsuz bir resitaldi öyle!
Toure, Abidal, Pique, Victor, Eto'o, Alves görevlerini, bu yıl her zaman yaptıkları gibi kusursuza yakın şekliyle yerine getirdiler.
Ve Puyol, kaptan, Katalan, bayrak adam, sancağı taşıyan, Katalan Ruhu'nun ete, kemiğe bürünmüş hali, Barcelona'nın ta kendisi. Kalesini terinin son damlasına kadar savunan, akınlara katılıp bir de kilidi açan golü atan büyük futbol emekçisi, formaya en çok yakışan O'ydu yine.
Kontrolünü kaybetmeden, bilinçli olarak Messi'ye dirsek, yumruk karışımı sallayan Madrid'lilerin kaptanı, aslında yan mahallenin veledi, temsiliyetinin gereğini yerine getiriyordu, O'nu da analım.
Rekabetin tarihini yeniden yazan Katalan takımı, FC Barcelona, gelmiş geçmiş en güzel futbolu oynayan takım, Gaudi'nin eşsiz eserleriyle dolu kıyı şehri Barselon'a, evlerine dönüyorlardı. Ellerinden Franco zoruyla alınan Di Stefano'ya, şampiyonluklara, kupalara, öldürülen kurucularına, susturulan dillerine, tanınmayan özgürlüklere inat Katalan ruhunun verdiği mücadele gücüyle Hollanda tekniğini birleştiren bu Johan yapısı, en özel hediyesini demokrasi ve futbol olarak sunuyordu İspanyol halkına.
III
No Pasaran isimli şiirde şöyle deniyordu;
1
neden hep böyle gözümü yumsam akşam
Madrid kapısında yeniden
nöbet tutmaya dönüyorum
dudağımda yepyeni ıslıklar bileniyor
neden hep böyle resmine baksam akşam
üç dakika geçiyor geçmiyor
Maria Pilar'ı yeniden kurşuna dizmeye götürüyorlar
bıyıkları dumanlı üç adam
neden hep böyle karanlıkta kalsam akşam
kulaklarımda hep Ricardo'nun sesi
yürek deviren şarkısı
Los Cuatros Generales
Los Cuatros Generales
Franco'cu fas alayının öncüleri
çok gerilerimize düşmüştü
Santa Barbara'da
biz üç kişi bıçak gibi yeminliydik
ben yani kaptan Ricardo ve Gonzales
Santa Barbara'da
yumuşak bir Akdeniz karanlığı gözlerimize çöker çökmez
kirpiklerimiz ıslanmış yumruklarımız büyümüştü
Santa Barbara'da
üç ağaç gibi Fransız sınırına devrildik
avuçlarımıza sulu kırmızı bir kan boşalıyor
ağzımızda kıvılcımlı bir sakız
Los Cuatros Generales
Los cuatros Generales
biz çekilsek de rüzgarımız
İspanyol göklerinde kalıyor
nefes nefes
halbuki İspanya'dayız
yenik de olsak
dağları aydınlatan bizim gözlerimizdir
bugün yenik de olsak
yarın yeneceğiz
Los cuatros generales
Los cuatros generales
2
Madrid kapısında kaldı Maria Pilar
çantasında bir şiir kitabı kaldı barut yanığı
Federico Garcia Lorca'nın
Arriba Frente Popular
şimdi bir kadeh tutsam
yanık gözleriyle Maria Pilar
karanlık bir meltem gibi gülümser
unutamam
Arriba Frente Popular
Ricardo çıkar şapkanı
Gonzales sen de çıkar
bu kırlangıç dizisi İspanya'dan geliyor
bu el yazısı Maria Pilar
Arriba Frente Popular
Yarın yendik çocuklar, sen yani kaptan Ricardo -Saforcada- ve Gonzalez -Creus- teşekkürler. Tırnakla sökülüp koparılan zafer için, emek, mücadele ve yürek için, dökülen ter için, sanat ve oyun için binlerce teşekkürler hepinize.
Kubala'yla, Johan'la, Pep'le büyüyen Katalan çocukları haykırıyor o güzel türküyü 74'ten beri, La Rambla'da, Cartier Gothique'da, Camp Nou'da, Barselon'da;
Tot el camp
és un clam
som la gent blaugrana
Tant se val d'on venim
si del sud o del nord
ara estem d'acord, ara estem d'acord,
una bandera ens agermana.
Blaugrana al vent
un crit valent
tenim un nom el sap tothom:
Barça, Barça, Baaarça!
4 Mayıs 2009
A. Eren Loğoğlu

